“Şu kanaate vardım ki, benim sahip olduğum hâliyle tüberküloz özel bir hastalık değildir, özel bir adı hak eden bir hastalık değildir; yalnızca, anlamı şimdilik kestirilemeyecek biçimde güçlenmiş olan genel ölüm tohumudur.”

Kafka, kendi hastalığını tıbbi bir çerçevenin ötesinde, varoluşsal bir gözle yorumlar. Tüberküloz onun için ayrıksı, adlandırılabilir bir hastalık değildir; her insanda bulunan ölüm ihtimalinin, ölüme yönelik o genel tohumun yoğunlaşmış bir biçimidir. Böylece hastalığı kendine özgü bir talihsizlik olarak görmekten çıkarıp, insanlık durumunun keskinleşmiş bir hâli olarak ele alır.

Bu düşünce, Kafka'nın eserlerinde sıkça görülen bedensel ve varoluşsal çürüme temalarını hatırlatır. Onun anlatılarında hastalık, fiziksel bir arızadan çok, daha derin bir yabancılaşmanın ve metafizik bir tedirginliğin işaretidir. Burada da tüberküloz, özel bir felaket değil, her insanın içinde taşıdığı ölümlülüğün görünür hâle gelmesidir.

Kafka'nın bu yaklaşımı, hastalığı bireysel bir kader olarak dramatize etmek yerine, onu daha geniş bir insanlık durumunun parçası sayar. Bunda, kendine acıma duygusundan çok, soğukkanlı ve neredeyse felsefi bir kavrayış vardır; ölümün herkes için geçerli olan gerçekliği, hastalıkta yalnızca daha güçlü biçimde belirginleşir.

Kafka'nın Ekim 1917 başında Zürau'dan Max Brod'a yazdığı mektuptan alınmıştır. Kafka, tüberküloz teşhisi konduktan sonra kız kardeşi Ottla'nın çiftliğinde dinlenmek üzere Zürau'ya gitmişti. Max Brod'a yazdığı bu satırlarda, yeni konan teşhisi nasıl yorumladığını aktarır. Mektup, 'Briefe 1902-1924' başlıklı derlemede yer alır ve Kafka'nın hastalığını kendine özgü varoluşsal bir çerçeveyle anlamlandırma çabasını belgelemektedir.