“Bir insan nasıl suçlu olabilir ki? Burada hepimiz insanız, biri öteki gibi.”

Bu söz, Josef K.'nın Dava'nın sonuna yaklaşırken, içinde bulunduğu yargı sistemine karşı sağduyulu bir isyan anını yansıtır. K., insanların temelde birbirinden farklı olmadığını, dolayısıyla hiç kimsenin ötekine üstün bir ahlaki konumdan 'suçlu' damgası vuramayacağını söyler. Suç, burada yasal bir kategoriden çok, insanlar arası eşitliğe aykırı yapay bir ayrım olarak eleştirilir.

Kafka'nın bu sözü, romanın genel yapısıyla ironik bir gerilim taşır: K. başlangıçta suçsuzluğunu kanıtlamaya çalışır, ama süreç ilerledikçe suçun ne olduğunu bile öğrenemez. Bu noktada ise suç kavramının kendisini sorgular. Eğer herkes eşit derecede insansa, suçlu ile suçlayan arasındaki fark nereden gelir? Bu soru, Kafka'nın bürokratik otoriteye ve ahlaki yargılamaya yönelik derin şüpheciliğini ortaya koyar.

Bugün okur için bu söz, toplumsal yargılamanın ve cezalandırmanın meşruiyeti üzerine evrensel bir soru olarak okunabilir. İnsanların ortak kusurluluğu karşısında, hiçbir bireyin ya da kurumun mutlak yargı yetkisi taşıyamayacağı fikri, Kafka'nın eserinin en güçlü varoluşsal itirazlarından biridir.

Franz Kafka'nın Der Prozess (Dava) romanının dokuzuncu bölümünde, Josef K. katedralde hapishane papazıyla konuşur. Bu söz, K.'nın mahkeme sisteminin işleyişi ve suç kavramı üzerine yaptığı sorgulamanın bir parçasıdır.