“Genel olarak argümantasyon: F.[elice] karşısında kaybolmuşum.”

Bu not, Kafka'nın Felice Bauer'le ilişkisindeki çaresizlik duygusunu yoğun biçimde yansıtır. "Kaybolmuşum" ifadesi, kişinin kendi sınırlarını, konumunu ve yönünü bir başka insan karşısında yitirmesini anlatır. Burada "argümantasyon" sözcüğü, Kafka'nın kendi iç konuşmasında bu kayboluşu bir tür sonuç, bir tür nihai tespit olarak formüle ettiğini gösterir.

Kafka'nın Felice Bauer'le ilişkisi, mektuplarla beslenen, mesafeli, inişli çıkışlı ve evlilik kararı etrafında dönen bir ilişkiydi. Bu söz, ilişkinin Kafka üzerinde yarattığı varoluşsal baskıyı kısa ve kesin bir dille ortaya koyar. Onun için ilişki, bir kurtuluştan çok bir yok oluş tehdidi gibidir.

Bugünün okuruna bu söz, bağlanma korkusu ile yakınlık ihtiyacı arasında sıkışan insanın iç dünyasını anlatır. Kafka'nın bu tek cümlesi, sevginin ve ilişkinin bazen bir güven alanı değil, kimliğin eridiği bir sınır deneyimi olarak yaşanabileceğini düşündürür.