“Çocuklarından minnettarlık bekleyen (hatta bunu talep edenler bile vardır) anne babalar, tefecilere benzer; yalnızca faizi alsalar bile sermayeyi seve seve riske atarlar.”

Kafka bu sözde anne baba ile çocuk arasındaki ilişkiyi, tefeci ile sermaye arasındaki ilişki üzerinden düşünür. Tefeci için asıl amaç, verdiği paranın kendisinden çok o paranın getireceği faizdir; faiz uğruna anaparayı kaybetmeyi bile göze alabilir. Kafka'ya göre çocuklarından minnettarlık bekleyen anne babalar da benzer bir hesap içindedir: Çocuğun kendisinden, onun bağımsız bir birey olarak var oluşundan çok, ona verdikleri emeğin karşılığında alacakları duygusal getiriyi, yani minneti ve şükranı önemserler. Böylece sevgi, bir tür yatırım ilişkisine dönüşür.

Kafka'nın kendi aile deneyimiyle de ilişkilendirilebilecek bu düşünce, aile içinde sevginin hesapçı bir alışverişe indirgenmesini eleştirir. Anne babanın çocuğa verdiği emek, sevgi ve ilgi bir "sermaye" olarak düşünüldüğünde, çocuk da bu sermayenin "faizini" ödemekle yükümlü bir borçlu konumuna yerleştirilir. Oysa bu tür bir beklenti, hem çocuğun bireyliğini hem de ilişkinin kendiliğindenliğini zedeler.

Sözün gücü, ekonomik bir kavramı aile ilişkilerinin merkezine taşımasından gelir. Kafka bu benzetmeyle minnetin bir hak olarak talep edilemeyeceğini ima eder; gerçek sevgi ve minnet, zorla alınacak bir faiz değil, ancak baskı kurulmadığında kendiliğinden ortaya çıkabilecek bir duygudur.

Bu söz, Kafka'nın 12 Kasım 1914 tarihli günlük kaydından alınmıştır. Kafka günlüklerinde sık sık aile içi otorite, baba figürü ve bireyin aile karşısındaki konumu üzerine özlü gözlemler not etmiştir. Bu kayıt da aile ilişkilerindeki beklenti ve borç duygusuna dair kısa bir düşünce denemesidir.