“Ne dersiniz? Pazar gününe kadar bir mektup daha alabilir miyim? Mümkün olabilir elbette. Ama mektuplara duyulan bu istek anlamsız. Tek bir mektup yetmez mi, tek bir bilgi yetmez mi? Elbette yeter, ama yine de insan arkasına yaslanıp mektupları içiyor ve yalnızca içmeyi bırakmak istemediğini biliyor. Bunu açıklayın, Milena, öğretmenim!”

Kafka'nın bu sözlerinde, mektup yazmaya ve almaya duyulan arzunun rasyonel bir açıklamaya sığmadığı anlatılır. Bir mektup, bir bilgi, sevdiği insanla ilgili kısa bir işaret aslında yeterlidir; ama insan yine de daha fazlasını ister. Kafka burada "içmek" fiilini bilinçli olarak kullanır: Susuzluk gibi, mektuba duyulan özlem de biyolojik bir zorunluluk gibi kendini dayatır. İnsan susuzluğunu gidermek için suya uzanır, ama mektupları içerken asıl aradığı şey salt bilgi değil, bağlantının kendisidir.

Bu ifade, Kafka'nın Milena Jesenská ile ilişkisindeki duygusal yoğunluğu da yansıtır. Mektuplar, fiziksel olarak bir araya gelemeyen iki insanın birbirine dokunabilmesinin tek yoludur. Fakat bu dokunuş asla tam olarak tatmin etmez; her mektup yeni bir mektup beklentisi doğurur. Bu, her tatminin yeni bir eksikliği doğurduğunu anlatan Arzulama anlayışına yakındır.

Kafka son cümlede Milena'ya hitaben şakacı bir ton takınır: "Bunu açıklayın, Milena, öğretmenim!" diyerek hem ondan bir cevap beklediğini hem de bu ruhsal durumu kendisinin de tam olarak anlayamadığını ima eder. İnsan ihtiyaç duysa da duymasa da mektup bekleme hâli, Kafka'nın düşüncesinde mantıkla değil, ancak duygusal bir zorlanımla açıklanabilir.

Kafka bu sözleri, Milena Jesenská'ya yazdığı mektuplardan birinde söylemiştir. Milena ile ilişkisi 1920 yılından itibaren mektuplarla ilerlemiş, bu yazışma Kafka'nın en yoğun duygusal dışavurumlarını içeren mektup toplamı olarak yayımlanmıştır.