“Yazı değişmez ve görüşler çoğu zaman yalnızca bunun karşısındaki çaresizliğin bir ifadesidir.”

Kafka bu sözünde, yazılı metin ile onun yorumları arasındaki gerilimi anlatır. Yazı, bir kez ortaya çıktıktan sonra sabittir; onu değiştirmek mümkün değildir. Buna karşılık insanların o metin hakkındaki görüşleri sürekli değişir, çoğalır ve birbiriyle çelişir. Kafka'ya göre bu bitmek bilmeyen yorum çabası, çoğu zaman metnin değişmezliği karşısında duyulan çaresizliği yansıtır. İnsanlar bir metni kendi anlayışlarına göre eğip bükmeye çalışsa da yazının kendisi orada, olduğu gibi durmaya devam eder.

Bu düşünce, Kafka'nın yapıtlarında sıkça görülen yorum ve otorite sorununa da ışık tutar. Özellikle "Dava" ve "Şato" gibi romanlarında kahramanlar, karşılaştıkları kuralların ve yazılı buyrukların anlamını kavramakta zorlanır. Kuralları yorumlayan kişiler farklı görüşler öne sürer; ancak bu görüşler, kuralın kendisini netleştirmek yerine çoğu zaman belirsizliği artırır. Böylece yorumlar, metne hâkim olma arzusunun ve bu arzunun başarısızlığının bir dışavurumu haline gelir.

Günümüz okuru için bu söz, özellikle hukuk, din ve edebiyat alanlarındaki yorum tartışmalarına ufuk açıcı bir hatırlatma niteliği taşır. Bir metnin sabitliği karşısında yorumcuların ürettiği fikirler, metni kontrol etme çabasından çok, o sabitliğin yarattığı huzursuzlukla başa çıkma girişimi olarak da okunabilir.

Söz, Franz Kafka'nın "Der Prozess" (Dava) adlı romanının dokuzuncu bölümünde, "Der Geistliche" (Rahip) başlıklı kısımda geçer. Bu bölümde rahip, Josef K.'ya yasanın yorumlanması üzerine konuşurken yazı ile yorum arasındaki ilişkiyi tartışır. Roman, Kafka'nın 1914-1915 yıllarında üzerinde çalıştığı ve yazarın ölümünden sonra 1925'te yayımlanan bir yapıttır.