“Eskiden soruma neden bir yanıt alamadığımı anlamıyordum, bugün soru sorabileceğime nasıl inanabildiğimi anlamıyorum. Ama aslında inanmıyordum ki, yalnızca soruyordum.”

Kafka bu sözde bilgiye ve kesinliğe ulaşma arzusunun nasıl dönüştüğünü anlatır. İlk durumda kişi, sorularının karşılıksız kalmasını bir eksiklik ya da haksızlık gibi görür; yanıtın bir yerlerde var olduğunu, yalnızca kendisine ulaşmadığını düşünür. İkinci durumda ise asıl yanılgının soru sormanın kendisinde olduğunu fark eder. Burada kastedilen basit bir bilgi sorusu değil, varoluşun bütününü kavramaya yönelik sorulardır. İnsan, dünyayı ve kendi durumunu soru kalıplarıyla tüketebileceğini sanır; oysa hayat çoğu zaman sorulardan önce davranır ve cevap vermez.

Sözün son cümlesi önemli bir kırılmayı gösterir: Kişi aslında bu soruların bir karşılığı olacağına tam olarak inanmıyordu, ama yine de soruyordu. Soru sormak burada bir inanç meselesi değil, bir alışkanlık ya da huzursuzluğun dışavurumu hâline gelmiştir. Kafka, modern insanın kesinlik arayışındaki bu çelişkili konumunu kısa ve yoğun biçimde aktarır.