“Kötü, iyiyi bilir, ama iyi kötüyü bilmez. Kendini tanıma yalnızca kötüye özgüdür.”

Kafka bu kısa aforizmada kötülüğün bilgiyle ilişkisi üzerine düşünür. İlginç bir biçimde, kötünün iyi hakkında bilgi sahibi olduğunu ancak iyinin kötüden habersiz olduğunu söyler. Bu, iyiliğin çoğu zaman masumiyetle birlikte gelen bir körlükle yaşandığını ima eder. Kötülük ise ahlaki sınırın farkındalığından doğar; sınırı çiğneyebilmek için onu tanımak gerekir.

Sözün ikinci kısmı daha da keskin bir iddiadır: Kendini tanıma, yalnızca kötüye özgüdür. Burada kendini bilme, kendi kusurlarıyla, karanlık yönleriyle, hatalarıyla yüzleşme anlamına gelir. İyi, kendi sınırları ve karanlık yönleri üzerine düşünmediği için kendini tanıyamaz; kötü ise işlediği yanlışların ayırdındadır ve bu yüzden kendini daha net görür.

Bu düşünce, cehennemi bilmenin cenneti bilmekten farklı olduğu, acı ve suçluluk aracılığıyla insanın iç dünyasına inebileceği fikrine dayanır. Kafka'nın suçluluk ve ceza temalarıyla dolu dünyasında, masumiyetin kendini tanımakla bağdaşmayabileceği yönünde güçlü bir sezgi vardır. Okuru, iyi insan olmanın kolayca bir iç rahatlığına dönüşebileceği yanılgısıyla yüzleştirir.