“Zamanı engeli aramakla geçirme, belki de hiçbir engel yoktur.”

Kafka bu sözüyle insanın eyleme geçmeden önce kendi önüne koyduğu görünmez duvarlara işaret eder. Engeli aramak, çoğu zaman bir tür erteleme veya kendini koruma biçimidir; kişi, başarısızlığın sorumluluğunu baştan dış bir nedene yüklemek ister. Oysa Kafka'ya göre ortada hiçbir gerçek engel bulunmayabilir; asıl mesele, zihnin engeli varmış gibi davranmasıdır.

Bu düşünce, Kafka'nın genel edebiyat dünyasıyla da uyumludur. Romanlarında kahramanlar çoğu zaman görünmez, anlaşılmaz bürokratik ya da varoluşsal engellerle boğuşur. Ancak burada okura daha doğrudan, pratik bir uyarı yöneltilir: Kendi yolunu tıkayan şeyin gerçekten var olduğundan emin olmadan, onu aramaya koyulma.

Bugün için de bu söz, karar alma ve harekete geçme konusunda tereddüt eden herkese hitap eder. Bir işe başlamadan önce sayısız olumsuz senaryo üretmek, insanı felce uğratabilir. Kafka, belki de hiç olmayan bir engeli aramak yerine, zamanı doğrudan niyet edilen şeyi yaparak geçirmenin daha anlamlı olduğunu hatırlatır.

Kafka'nın 16 Eylül 1920 tarihli günlük notlarından alınan bu söz, onun 'Fragmente aus Heften und losen Blättern' adıyla yayımlanan parçalı defter ve gevşek kâğıt notları arasında yer alır. Bu notlar, yazarın yaşamının son dönemlerinde, özellikle Milena Jesenská ile yazıştığı ve sağlığının bozulmakta olduğu bir dönemde kaleme alınmıştır. Söz, günlüklerin kısa, özlü düşünce kayıtları biçimindeki yapısı içinde, Kafka'nın varoluşsal gözlemlerini yansıtan parçalardan biridir.