“Hüküm bir anda gelmez; yargılama yavaş yavaş hükme dönüşür.”

Kafka bu cümlede yargı sürecinin zamana yayılan, sinsi ve neredeyse fark edilmez doğasını anlatır. Hüküm bir mahkeme salonunda aniden ilan edilen tek bir olay değildir; süreç, başladığı andan itibaren her aşamasıyla zaten kararın içine doğru akar. Yargılamanın uzaması, kişinin kendini savunma çabasının, suçluluk duygusunun ve belirsizliğin birbirine karışarak zamanla bir sonucu olgunlaştırması anlamına gelir. Romanın başkarakteri Josef K. için dava, dışarıdan gelen bir cezadan çok kendi yaşamının içinde yavaşça örülmüş bir ağ gibidir. Hükmün belirli bir anının olmaması, onu daha da kaçınılmaz kılar; çünkü her an hem bir yargılama hem de yargının bir parçasıdır. Bu düşünce, bireyin karşılaştığı değerlendirme ve yargılanma biçimlerinin çoğu zaman tek bir kararla değil, süreç içinde biçimlendiğini gösterir. İnsan, sonucu yalnızca beklenen bir karar olarak değil, aynı zamanda kendi eylemlerinin, korkularının ve kabullerinin birikimi olarak yaşar. Kafka'nın bu cümlesi, belirsizliğin içinde geçen her anın aslında bir sonuca doğru ilerleyiş olduğunu güçlü biçimde ifade eder.

Dava'nın 9. bölümünde hapishane papazı ile Josef K. arasında geçen konuşmada yer alır. Papaz, davanın işleyişini ve hükmün nasıl oluştuğunu anlatırken bu sözleri söyler; böylece sürecin belirsiz ama ilerleyen yapısına dikkat çeker.