“Mektupları iki kez yazacak zamanım yok.”

Kafka bu kısa cümlede zamanının kısıtlılığını katı, neredeyse kendini koruyan bir netlikle ortaya koyar. Mektup yazmak onda hem bir yükümlülük hem de yazıyla kurduğu ilişkinin gündelik yüzüdür; ancak aynı metni iki kez yazmak, ona göre boşa harcanmış bir emektir. Bu tavır, onun genel yazı anlayışıyla da uyumludur: Edebiyat, tekrar edilemeyen, benzersiz bir dikkat gerektirir; gündelik bürokratik tekrarlar ise bu dikkati dağıtır.

Söz aynı zamanda Kafka'nın pratik yanını gösterir. Çevresindeki insanlara karşı sıcak ama mesafeli tavrı, mektuplarına da yansır; birine ayrılan zaman ve enerji, başka birine harcanacak zamandan çalınmış sayılır. Burada kibir değil, sınırlı kaynakların farkında olan bir yazarın kendini koruma refleksi vardır.

Bugün hızlı iletişim çağında bu söz, her şeye yetişme baskısına karşı bir sınır koymanın ifadesi olarak da okunabilir. Kafka'nın zamanı verimli kullanma kaygısı, modern okurun kendi dikkat ekonomisiyle yüzleşmesini sağlar.

Franz Kafka'nın günlüklerinde, 27 Şubat 1912 tarihli kayıtta yer alır. Günlük notları, onun iç dünyasını, yazı pratiğini ve gündelik yaşamın ayrıntılarını bir arada yansıtan parçalı metinlerdir. Bu cümle de günlük bağlamında, yazışmalarla ilgili pratik bir sıkıntıyı dile getirir; Kafka'nın yazıya ve zamana dair katı disiplininin küçük bir izidir.