“İyi, bir anlamda teselliden yoksundur.”

Kafka, 'iyi' kavramının insana beklediği türden bir avuntu ya da rahatlama sunmadığını öne sürer. Çoğu insan iyiliği, karşılığında bir ödül, huzur ya da manevi bir tatmin beklediği bir şey olarak düşünür. Oysa Kafka'ya göre gerçek iyilik, insanın kendini iyi hissetme ihtiyacını bile karşılamaz; yalın, sessiz ve beklentisizdir.

Bu düşünce, Kafka'nın dünyayı ve insanı temelden belirsiz, güvencesiz bir yer olarak gören bakışıyla uyumludur. İnsan, iyilik yaptığında bile bir tür karanlıkla, yalnızlıkla baş başa kalabilir. Çünkü iyilik, çoğu zaman dünyayı güzelleştirmez; sadece kişinin kendi iç yükümlülüğüdür.

Söz, günümüzde iyiliğin sıklıkla kendini iyi hissetme kültürüne indirgendiği düşüncesine karşı çarpıcı bir uyarı niteliğindedir. İyilik, alkış ya da teselli beklentisiyle değil, tüm zorluğuyla ve sessizliğiyle kabul edildiğinde gerçek bir ahlaki değer taşır. Kafka'nın bu sözü, okuru iyiliğin bedelini küçümsememeye çağırır.