“Alçakgönüllülük, herkese, hatta yalnız başına umutsuzluğa düşmüş olana bile, insan kardeşiyle en güçlü bağı verir; hem de hemen, ancak yalnızca eksiksiz ve kalıcı bir alçakgönüllülük koşuluyla.”

Kafka burada alçakgönüllülüğü bir zayıflık ya da küçülme değil, insanın başka insanlarla kurduğu ilişkinin en sağlam temeli olarak görür. Vurgu, bu bağın koşullara bağlı olmadan, beklemeden, 'hemen' kurulabilmesindedir. En yalnız ve umutsuz kişi bile alçakgönüllülük yoluyla insan kardeşiyle yeniden ilişki kurabilir; çünkü alçakgönüllülük, kendini başkasından üstün ya da ayrı görme duvarını yıkar.

Ancak Kafka'nın cümlesi bir şart da içerir: Bu bağ, yalnızca alçakgönüllülüğün 'völlig' yani eksiksiz ve 'dauernd' yani sürekli olmasıyla mümkündür. Yarım ya da anlık bir alçakgönüllülük, kişinin kendini yine de ayrıcalıklı görmesine kapı aralar. Kafka'nın düşüncesinde alçakgönüllülük, bir tür benlikten vazgeçiş gibidir; kişi kendi önemini mutlaklaştırmayı bıraktığında, başkası onun için bir tehdit değil, bir kardeş haline gelir.

Bu söz, bugün insan ilişkilerinde çoğu zaman göz ardı edilen bir gerçeği hatırlatır: Derin bağlar, güç gösterisiyle değil, kendini açabilme ve kendi sınırlılığını kabul edebilme cesaretiyle kurulur.

Kafka'nın 'Betrachtungen über Sünde, Leid, Hoffnung und den wahren Weg' başlığı altında toplanan aforizmaları, onun yaşamı boyunca yayımlamadığı, defterlere yazdığı kısa düşünce parçalarıdır. Bu metinler büyük ölçüde 1917-1918 yıllarında, verem teşhisinin konduğu ve Zürau'da kız kardeşinin yanında kaldığı dönemde yazılmıştır. Kafka bu aforizmalarda suç, acı, umut, hakikat ve insanın manevi yolu gibi konular üzerine yoğunlaşır; dini ve varoluşsal bir derinlik taşır. Söz konusu 106 numaralı aforizma da bu bütünün parçasıdır.