“Gençlik mutludur, çünkü güzelliği görme yetisine sahiptir. Güzelliği görme yetisini koruyan hiç kimse yaşlanmaz.”

Kafka bu sözde gençliği yalnızca biyolojik bir dönem olarak değil, bir algılama biçimi olarak tanımlar. Ona göre gençliğin mutluluğu, dünyadaki güzelliği fark edebilme kapasitesinden gelir. Çocukların ve gençlerin sıradan şeylerde şaşkınlık, merak ve hayranlık duyabilmesi, bu yetinin en belirgin halidir. Asıl önemli olan, yaş ilerledikçe bu görme biçiminin kaybolmamasıdır. "Yaşlanmak" burada fiziksel bir süreçten çok, dünyaya karşı duyarsızlaşmak, hayret etmeyi bırakmak anlamına gelir. İnsan, yaşı kaç olursa olsun güzelliği görmeye devam ettiği sürece ruhsal bakımdan genç kalır.

Bu düşünce, Kafka'nın iç dünyasındaki incelikli duyarlılıkla örtüşür. Onun anlatılarındaki ayrıntılara gösterilen dikkat ve en küçük şeyde bile anlam bulma çabası, güzelliği görmenin bir yazma biçimi haline gelmesi gibidir. Sözün günümüzdeki karşılığı da güçlüdür: Hız, üretkenlik ve tüketim çağında incelikleri fark etme yetisini korumak, hem bir direniş hem de bir tür genç kalma pratiği olarak değerlendirilebilir. Kafka'nın ifadesindeki sadelik, bu fikri neredeyse evrensel bir bilgeliğe dönüştürür; mutluluğun kaynağını dış koşullarda değil, bakışın kendisinde aramayı önerir.

Bu söz, Gustav Janouch'un Kafka ile yaptığı sohbetleri aktardığı 'Kafka ile Sohbetler' adlı eserinde geçer. Ancak bu aktarımların tarihsel güvenilirliği tartışmalıdır ve sözün Kafka'ya ait olduğu kesin değildir.