“Singverein'ın Brahms konseri. Müziksizliğimin özü şu: müziği kesintisiz bir bütün olarak tadamıyorum, ancak şurada burada bir etki oluşuyor bende ve müzikal olan tek bir etki ne kadar da nadir. Duyulan müzik doğal olarak çevreme bir duvar örüyor ve benim tek kalıcı müzikal etkilenimim şu: böyle kapatılmış olduğumdan, özgür olduğumdan farklı biriyim.”

Kafka bu günlük kaydında, müzik dinleme deneyiminin kendisinde yarattığı yabancılaşmayı dürüst bir öz-eleştiriyle anlatır. Müziği 'kesintisiz bir bütün olarak' dinleyemediğini, yalnızca anlık etkiler alabildiğini söyler. Bu, bir eksiklik itirafıdır; ama dikkat çekici olan, Kafka'nın bunu salt bir yetersizlik olarak değil, kendi varoluş tarzını biçimlendiren bir koşul olarak görmesidir.

'Duyulan müzik çevreme bir duvar örüyor' ifadesi, müziğin onda özgürleştirici bir akış değil, kapatıcı bir sınır yarattığını gösterir. Kafka için sanat bile çoğu zaman bir kaçış değil, kendi içine kapanmanın bir biçimidir. Bu duvarın ardında 'farklı biri' olur: duvardan önceki özgür haliyle kıyaslanamayacak, içe kapanık ve yalıtılmış bir varlık.

Bu söz aynı zamanda Kafka'nın algılama biçiminin ne kadar kişisel olduğunu gösterir: Konserde topluca dinlenen bir eser, onda toplumsal paylaşım duygusunu değil, yalnızlığı derinleştiren bir deneyime dönüşür. Bugün okur için bu, sanatın herkeste aynı duyguyu uyandırmadığını, aksine insanın iç dünyasına göre bambaşka anlamlar kazanabildiğini hatırlatır.

Bu kayıt, Kafka'nın 13 Aralık 1911 tarihli günlük yazısından alınmıştır. Kafka, Prag'daki Singverein der Gesellschaft der Musikfreunde'nin verdiği bir Brahms konserine ilişkin izlenimlerini ve müzikle arasındaki mesafeli ilişkiyi not etmektedir.