“Başardıklarım, sadece yalnızlığın bir başarısıdır.”

Kafka bu cümlede yazınsal üretimini yalnız kalmaya bağlar. Başarıyı toplumsal onay, yaygın tanınırlık ya da dışsal bir ödül olarak değil, tek başınalığın sağladığı bir iç yoğunlaşma olarak görür. Yalnızlık onun için bir mahrumiyet değil, yazabilmek için gerekli bir çalışma koşuludur; ancak bu koşul aynı zamanda melankolik bir bedeli de içerir.

Kafka'nın eserlerinde yalnızlık, bireyin dünyayla kurduğu ilişkinin temel biçimlerinden biridir. Karakterleri çoğu zaman kalabalıktan, aileden ya da bürokrasiden dışlanmış, kendi içlerine çekilmiş kişilerdir. Bu söz, o kurmaca dünyanın ardındaki yazarın yaşantısına dair doğrudan bir itiraftır: Üretim, ancak dış dünyadan belirli bir uzaklıkla mümkün olmuştur.

Bugün bu söz, yaratıcı çalışma ile yalnızlık arasındaki gerilimli ama verimli ilişkiye işaret eder. Kafka, yalnızlığı romantikleştirmez; ona hem başarının hem de kişisel fedakârlığın kaynağı olarak bakar. Bu nedenle söz, başarıya giden yolda bireyin iç dünyasına çekilmesinin hem gücünü hem sınırını hissettirir.

Franz Kafka'nın günlüklerinde, 21 Temmuz 1913 tarihli kayıtta yer alır. Kafka bu dönemde yazıyla ilişkisini yoğun biçimde sorgular; günlüklerine yazıya, yalnızlığa ve aile yaşamının taleplerine dair gözlemler düşer. Bu cümle, onun edebi üretimini besleyen yalnızlık deneyimini açıkça dile getirdiği anlardan biridir.