“Kuşkusuz içimde kitaplara karşı bir açgözlülük var. Asıl olarak onlara sahip olmak ya da onları okumak değil, daha çok onları görmek, bir kitapçının vitrininde onların varlığından emin olmak.”

Kafka burada kitaplara karşı duyduğu ilgiyi şaşırtıcı bir dürüstlükle tanımlar. Onun arzusu, kitapları okumaktan ya da onlara sahip olmaktan çok, onları görmek ve var olduklarını bilmektir. Bu, kitaba bir bilgi kaynağı ya da kültürel bir nesne olarak değil, neredeyse varlığıyla güven veren bir şey olarak yaklaştığını gösterir. Kitapçı vitrini, okunmamış imkânlarla dolu bir manzaradır; kişi orada olasılıkların sınırsızlığını görür.

Bu bakış, Kafka'nın yazarlıkla olan karmaşık ilişkisine de ışık tutar. O, okuma eyleminden çok kitapların dünyada kapladığı yere, bir tür kültürel ve varoluşsal mevcudiyete hayranlık duyar gibidir. Kitap, bitirilmiş ve tüketilmiş bir şeye dönüşmeden önce, vitrinde durduğu hâliyle sonsuz bir vaattir.

Not, aynı zamanda koleksiyoncu dürtüsünün ötesinde bir duyarlılığa işaret eder. Kafka için önemli olan kitabın içeriğine hâkim olmak değildir; onun bir kitapçının rafında, bir düzen içinde var olduğunu görmek bile başlı başına bir doyum kaynağıdır. Bu tavır, okuru, kitaplarla kurduğu ilişkinin biçimlerini yeniden düşünmeye davet eder.

Kafka'nın 11 Kasım 1911 tarihli günlük kaydıdır. Max Brod'un yayına hazırladığı 'Tagebücher 1910-1923' başlıklı günlük cildinde yer alır. Bu dönem, Kafka'nın Benjamin ile birlikte kurmayı hayal ettiği iş fikirleri, tiyatro ziyaretleri ve edebiyat üzerine yoğun düşünceler geliştirdiği, yazarlık kimliğini pekiştirmeye başladığı yıllara denk gelir. Günlük, onun kitaplara ve kitapçı vitrinlerine karşı duyduğu özel ilgiyi bu bağlamda kaydeder.