“Hayır. Şiir yoğunlaştırmadır, bir özdür. Edebiyat ise buna karşılık çözülmedir, bilinçdışı yaşamı kolaylaştıran bir keyif maddesi, bir narkotiktir. [...] Şiir bunun tam tersidir. Şiir uyandırır.”

Kafka bu sözlerinde şiir ile edebiyat arasına keskin bir ayrım koyar. Ona göre şiir, yaşantıyı ve anlamı sıkıştırıp yoğunlaştıran, okuru silkeleyip uyandıran bir özdür. Edebiyat ise daha çok gündelik bilinci uyuşturan, okura haz veren ve bilinçdışı gerilimleri hafifleten bir tür rahatlatıcıdır. Burada "narkotik" imgesi önemlidir: Edebiyat, tıpkı bir ağrı kesici gibi insanı geçici olarak rahatlatır ama onu dönüştürmez. Şiir ise tam tersine rahatsız eder, sorular sordurur ve insanı kendisiyle yüzleşmeye zorlar.

Bu ayrım Kafka'nın genel sanat anlayışıyla uyumludur. Kafka için gerçek sanat, okuru konfor alanından çıkaran, onu sarsan bir deneyimdir. Sanatın işlevi avutmak değil, uyandırmaktır. Bu yüzden şiiri edebiyatın üzerinde konumlandırır; şiir bir "özdür", yani gereksiz süslerden arındırılmış, en yoğun haliyle hakikati barındıran bir ifade biçimidir.

Bugünün okuru için bu söz, tüketim kültürü içinde sanatın nasıl bir rahatlama aracına dönüşebileceğini hatırlatır. Kafka'nın uyardığı nokta, okuma eyleminin kolayca bir kaçışa, bir tür uyuşmaya dönüşebileceğidir. Onun önerdiği ise okurun kendisini dönüştüren, onu uyandıran metinlerle karşılaşmayı göze almasıdır.

Bu sözler, Kafka'nın genç arkadaşı Gustav Janouch'un tuttuğu konuşma notlarından oluşan "Kafka ile Konuşmalar" (Gespräche mit Kafka) adlı kitapta yer alır. Janouch'un aktardığına göre Kafka, şiir ve edebiyat arasındaki farkı açıklarken bu görüşleri dile getirmiştir. Eserin güvenilirliği tartışmalıdır; bazı araştırmacılar Janouch'un kendi yorumlarını Kafka'ya atfettiğini düşünür.