“Karar verirken dayandığım ilke şudur: Suç her zaman kuşkusuzdur.”

Kafka'nın bu sözü, cezalandırma düzeninin işleyişindeki temel bir çarpıklığı ifade eder: Karar mekanizması zaten suçun tartışmasız olduğunu varsayar. Burada anlatıcı, bir ceza sisteminin mantığını dile getirir; suçun varlığı sorgulanmaz, yalnızca cezanın uygulanması gündeme gelir. Kafka bu söyleyişle, adalet adı altında işleyen mekanizmaların aslında suçluluğu önceden kabul ettiğini gösterir.

Bu söz, Kafka'nın "In der Strafkolonie" (Ceza Sömürgesi) adlı eserindeki subayın sözleridir. Subay, eski komutanın geliştirdiği işkence makinesini savunurken, mahkûmun kendini savunma hakkına bile gerek olmadığını düşünür; çünkü ceza süreci suçun ispatıyla değil, suçun zaten var olduğu inancıyla işler. Bu, hukuk ve devlet otoritesinin birey karşısındaki mutlak üstünlüğüne işaret eder.

Kafka'nın bu yaklaşımı, modern hukuk anlayışına da bir eleştiri olarak okunabilir: Eğer sistem suçun her zaman kuşku götürmediğini varsayıyorsa, bireyin adil yargılanma hakkı ortadan kalkar. Sözün içindeki "kuşkusuz" kelimesi özellikle önemlidir; çünkü adalet, genellikle makul bir şüphenin üzerine kuruluyken, burada tam tersi bir ilke savunulmaktadır. Bu çarpıklık, Kafka'nın bürokrasi ve otorite karşısındaki bireysel çaresizliği konu eden eserlerinin ana damarını oluşturur.

Kafka bu sözü, "In der Strafkolonie" (Ceza Sömürgesi) adlı öyküsünde subay karakterine söyletmiştir. Eser ilk kez 1919'da Kurt Wolff Verlag tarafından Leipzig'de yayımlanmıştır.