“İster demokrasi deyin, ister demokratik sosyalizm deyin, Tanrı'nın bütün çocukları için bu ülkede servetin daha iyi bir dağılımı olmalı.”

Martin Luther King bu sözünde ekonomik adaleti manevi ve dini bir çerçeveyle ilişkilendirir. Ona göre yoksulluk ve aşırı servet eşitsizliği, yalnızca bir ekonomi politikası meselesi değil, aynı zamanda ahlaki ve dini bir sorundur. 'Tanrı'nın bütün çocukları' ifadesi, insanların köken, renk ve sınıf farkı gözetmeksizin aynı insanlık ailesinin üyeleri olduğunu vurgular.

King, hayatının son dönemlerinde sivil haklar mücadelesini ekonomik eşitlik talebiyle daha açık biçimde birleştirmiştir. Yasal ayrımcılığın kalkmasının yeterli olmadığını; iş, konut, eğitim ve gelir alanlarındaki makasın kapanmadığı sürece gerçek özgürlüğün sağlanamayacağını savunmuştur. Bu nedenle 'demokratik sosyalizm' gibi kavramları korkuyla değil, adil bir toplum tahayyülünün parçası olarak dillendirmiştir.

Söz bugün de zenginliğin adil dağılımı konusundaki tartışmalarda güncelliğini korur. Bireysel hayırseverliğin ötesinde, sistemli bir yeniden dağılımın ve kamusal sorumluluğun gerekliliğine işaret eder. King için adalet, yalnızca oy hakkı ya da aynı otobüse binme hakkı değil; sofra, barınma ve gelecek hakkıdır.