“Bir bebek, ölçülemez bir nimettir ve bir o kadar da baş belasıdır.”

Twain bu sözünde bebek sahibi olmanın ikili doğasını esprili bir dengeyle ortaya koyar. "Ölçülemez nimet" ifadesi, bir bebeğin getirdiği koşulsuz sevgiyi, umudu ve yaşam coşkusunu yüceltirken; "baş belası" sözcüğü, bebek bakımının getirdiği uykusuz geceleri, sürekli ilgi ihtiyacını ve yorucu sorumluluğu dürüstçe kabul eder. Bu karşıtlık, Twain'in mizahının temel özelliklerinden biridir. Twain, ebeveynlik deneyimlerini ve aile yaşamının zorluklarını yakından bilen biri olarak, bebekleri idealize etmeden ama onların değerini de küçümsemeden konuşur. Bu söz, ebeveynliğin gerçekçi resmini çizer: saf sevinç ile bitmeyen emek arasında gidip gelen bir deneyim. Günümüzde de birçok anne baba bu ifadede kendi karmaşık duygularını bulur; Twain, duygusal dürüstlüğü mizahla harmanlayarak ebeveynlik hakkında yüzyıllar öncesinden evrensel bir gözlem sunar.

Twain, bu satırları yeğeni Annie Moffett Webster'a 1 Eylül 1876'da yazdığı bir mektupta kaleme almıştır. 1870'lerin ortalarında Twain, Hartford, Connecticut'ta ailesiyle birlikte yaşıyor, edebi üretkenliğinin ve toplumsal tanınırlığının arttığı bir dönemden geçiyordu. Kendisi de üç çocuk babası olan yazarın bu sözleri, aile içi yazışmalardan doğan samimi bir gözlemdir; resmi bir eser ya da konuşmadan çok, gündelik bir mektupta ifade edilmiş kişisel bir düşünce olarak kayda geçmiştir.