“Bir eleştirmen hiçbir zaman bir kitabı ya da oyunu ne var etti ne de yok etti. Nihai yargıçlar halkın kendisidir. Önemli olan onların görüşüdür. Nihayetinde son sınav hakikattir. Ama sorun şu ki çoğu yazar, hakikati en değerli varlığı sayar ve bu yüzden onu kullanırken son derece tutumlu davranır.”

Twain bu sözde edebiyat ve tiyatro dünyasının iki kurumunu karşı karşıya getirir: eleştirmenler ve halk. Ona göre eleştirmenlerin yargıları bir eserin kaderini belirleme gücüne sahip değildir; asıl karar verici, sıradan okur ve seyircilerdir. Bir kitabın ya da oyunun yaşayıp yaşamayacağını, zaman içinde geniş kitlelerin beğeni ve ilgisi belirler.

Twain'in argümanının ikinci kısmı daha sivridir. Son sınavın hakikat olduğunu kabul eder, ancak hemen ardından yazarların hakikati kullanmaktaki isteksizliğine dikkat çeker. Ona göre yazarlar hakikati en değerli şey olarak görür, fakat tam da bu yüzden onu savurganca harcamaktan kaçınırlar; yani eserlerinde hakikati cömertçe sunmak yerine idareli kullanırlar. Bu, edebiyat dünyasında yazarların kendi çıkarlarını, güvenli konumlarını veya okur beklentilerini hakikat karşısında önceleyebildiğine dair ironik bir tespittir.

Günümüzde bu söz, eleştiri kurumunun işlevi ve edebiyatın hakikatle ilişkisi üzerine düşünmek için hâlâ geçerli bir çıkış noktasıdır. Twain, hem eleştirmen otoritesini sorgular hem de yazarların hakikate karşı sorumluluğunu beklenmedik bir açıdan tartışmaya açar.