“Bir insan kendini yalancı kabul ettiğinde, hiç olmadığı kadar dürüsttür.”

Mark Twain bu sözde bir paradoks üzerinden insanın kendini tanıma ve itiraf etme cesaretini öne çıkarır. Herkes yalan söyleyebilir; fakat kendi yalancılığını kabul etmek, kişinin kendisine karşı dürüst olmasını gerektirir. Bu yüzden en yüksek dürüstlük anı, kişinin kendi kusurunu açıkça sahiplendiği andır.

Twain'in mizahi üslubu burada kısa ve çarpıcı bir mantık oyunu kurar. Yalancılığı itiraf etmek hem bir zayıflık itirafıdır hem de paradoksal biçimde güvenilirliğin göstergesidir. Çünkü böyle bir itirafta bulunan kişi, en azından o an için doğruyu söylemektedir; üstelik kendini olduğundan iyi gösterme eğilimine karşı koymuştur.

Söz aynı zamanda insanın kendini aldatma kapasitesine dair bir eleştiri içerir. Çoğu insan kendi yalanlarını görmezden gelir ya da haklı çıkarır. Oysa kendi yalancılığını kabul eden kişi, bu rahatlatıcı yanılsamayı reddetmiş olur. Günümüz okuru için söz, öz eleştiri ve kişisel dürüstlük üzerine yoğunlaştırılmış bir aforizma değeri taşır.

Söz, Opie Read'in 'Mark Twain and I' adlı eserinde aktarılmıştır. Eserin Twain'le kişisel sohbetlere dayanan anekdotlar içerdiği bilinir; sözün kesin tarihi ve konuşma bağlamı verilmemekle birlikte, Twain'in sohbet sırasında sarf ettiği bir aforizma olarak kaydedildiği anlaşılmaktadır.