“Buna Usta Tutku denebilir: Öz-Onay açlığı.”

Mark Twain bu sözünde insan davranışlarının en temel güdüsünün, kişinin kendi gözündeki değerini koruma ve artırma ihtiyacı olduğunu öne sürüyor. "Öz-Onay açlığı" ifadesi, insanın yalnızca başkalarının takdirini değil, her şeyden önce kendi vicdanına ve değer yargılarına uygun bir benlik imgesini sürdürme çabasını anlatır.

Twain'e göre bu açlık, yemek ve güvenlik gibi temel ihtiyaçların da ötesinde, insanı yönlendiren en güçlü içgüdüdür. İnsan yaptığı her eylemde, bilinçli ya da bilinçsiz, kendini onaylama fırsatı arar. Hayırseverlik, çalışkanlık, fedakârlık gibi görünüşte özgeci davranışlar bile son tahlilde bu içsel tatmine hizmet edebilir.

Bu düşünce, Twain'in insan doğasına dair karamsar ve mekanik görüşünün merkezinde yer alır. Ona göre insan, özgür iradeye sahip ahlaki bir varlık olmaktan çok, koşulların ve içgüdülerin yönlendirdiği bir makinedir. Bu söz, fedakârlık ve erdem kavramlarını yeniden düşünmeye davet eden çarpıcı bir iddiadır.