“Dürüstlük en iyi siyasettir — içinde para varsa.”

Mark Twain bu sözüyle, dürüstlüğün erdem olarak övülen bir değer olmasına rağmen pratikte çoğu zaman çıkarla ilişkilendirildiğini alaycı bir dille ifade eder. Sözün ilk yarısı, toplumda yaygın olarak kabul gören bir atasözünü tekrarlar: Dürüstlük en iyi politikadır. Ancak Twain, kısa çizgiden sonra eklediği koşulla bu atasözünün idealist yüzeyini deler ve altındaki pragmatik, hatta ikiyüzlü tutumu açığa çıkarır.

Twain'in mizahının tipik bir örneği olan bu ifade, ahlaki ilkelerin ne ölçüde gerçekten içselleştirildiğini değil, ne ölçüde kazanç getirdiğinde benimsendiğini ima eder. Dürüstlük burada mutlak bir değer değil, kârlı olduğu sürece tercih edilen bir stratejidir. Bu yaklaşım, insan davranışlarının arkasındaki maddi motivasyonları ifşa eden keskin bir toplumsal gözleme dayanır.

Bugün okunduğunda söz, bireysel ahlak kadar kurumsal etik ve kamu söylemi açısından da düşündürücüdür. İnsanların ve kurumların doğruyu söylemeyi ne zaman, hangi koşullarda ve hangi bedel karşılığında seçtiği sorusunu gündeme getirir. Twain'in tonu alaycı olsa da, arka planda insanın çıkar ve erdem arasındaki gerilimine dair köklü bir kuşku barındırır.

1901 yılında Eastman College'da yapılan bir konuşmadan alınmıştır. Twain'in sık sık yaptığı gibi bir atasözünü veya yaygın kabul gören bir ifadeyi tersyüz ederek, ahlaki değerlerin ticari çıkarlarla ilişkisini hicvetmiştir.