“Eskiden Michelangelo'nun o muazzam dehasına tapardım — şiirde, resimde, heykelde, mimaride büyük olan; el attığı her işte büyük olan o adama. Ama kahvaltıda, öğle yemeğinde, akşam yemeğinde, çayda, yatsıda, öğün aralarında Michelangelo istemiyorum. Arada bir değişiklikten hoşlanırım.”

Mark Twain bu sözde, ne kadar büyük olursa olsun tek bir dehaya sürekli maruz kalmanın yorucu olabileceğini mizahi bir dille anlatıyor. Michelangelo'yu bütün sanat dallarındaki üstünlüğüyle övdükten sonra, onu bir yemek menüsüne benzeterek aynı şeyin her öğün tekrarlanmasından duyduğu bıkkınlığı dile getiriyor. Böylece hem sanat turizmindeki aşırılığa hem de kültürel dayatmacılığa ince bir eleştiri yöneltiyor.

Sözün altında yatan fikir, hayranlık duyulan şeylerin bile ölçülü tüketilmesi gerektiğidir. Twain, Avrupa seyahati sırasında İtalya'nın her köşesinde Michelangelo'nun eserleriyle karşılaşmanın verdiği doygunluğu, abartılı bir benzetmeyle okura aktarıyor. Bu yaklaşım, onun tipik mizah anlayışını yansıtır: ciddi bir kültürel meseleyi gündelik ve absürt bir örnekle hafifleterek anlatmak.

Bugünün okuru için bu söz, tek bir bakış açısına ya da tek bir kaynağa bağımlı kalmanın zihinsel bir yorgunluk yaratabileceğini hatırlatıyor. Farklılık ve çeşitlilik, yalnızca yemekte değil, düşünce dünyasında da zenginlik getirir.

Bu söz, Mark Twain'in 1869'da yayımlanan gezi kitabı The Innocents Abroad'ın 27. bölümünde geçer. Twain, 1867'de yapılan bir Akdeniz ve Kutsal Topraklar gezisine katılmış; kitabında bu yolculukta karşılaştığı Avrupa kültürüne ilişkin izlenimlerini mizahi bir üslupla anlatmıştır. İtalya bölümünde, rehberlerin ve yerel halkın Michelangelo'ya gösterdiği sınırsız hayranlıkla alay ederken, her kilisede ve her meydanda aynı sanatçının eserleriyle karşılaşmanın getirdiği bıkkınlığı bu sözlerle dile getirir.