“Hepimizde bulunan o doğal alçaklık ifadesi bir yana, adam yeterince dürüst görünüyordu.”

Bu cümle, Twain'in insan doğasına dair şüpheci ama esprili bakışını yansıtır. Anlatıcı, karşısındaki kişinin dürüst göründüğünü kabul ederken, buna hemen bir şart ekler: Her insanın yüzünde ya da tavrında belli belirsiz bir "doğal alçaklık" belirtisi vardır. Bu ifade, insanın özünde kusurlu ve bencil olduğuna dair yaygın bir görüşü alaya alır. Twain, ciddi bir ahlaki yargıyı söylerken bile sözü mizahi bir tona çevirir: Ortada ne tam bir güven ne de tam bir suçlama vardır; daha çok, insanın her şeyiyle kusursuz görünemeyeceğine dair ironik bir teslimiyet söz konusudur.

Ayrıca bu söz, Twain'in karakter betimleme tarzının bir örneğidir. O, insanları ne büsbütün iyi ne de büsbütün kötü olarak çizer; en dürüst görünen kişide bile bir parça kurnazlık ya da çıkar gözetme eğilimi olduğunu ima eder. Bu, onun hem insan doğasına dair karamsar gerçekçiliğini hem de bu gerçekçiliği okuyucuya sıkıcı bir ders gibi değil, gülümseten bir gözlem olarak sunma becerisini gösterir. Böylece sıradan bir yüz okuma sahnesi, insan doğasının evrensel kusurlarına dair küçük bir hicve dönüşür.

Söz, Twain'in "A Mysterious Visit" adlı mizahi öyküsünden alınmıştır. Öykü ilk olarak 19 Mart 1870'te Buffalo Express gazetesinde yayımlanmış, daha sonra 1875'te Mark Twain's Sketches, New and Old adlı kitapta yer almıştır. Hikâyede anlatıcı, kendisine gelir vergisi bildirimi konusunda yardım etmeyi öneren gizemli bir ziyaretçiyi anlatır; bu ziyaretçinin görünüşü ve davranışları üzerinden dönemin vergi sistemi ve insanların resmî işlemler karşısındaki tedirginliği mizahi biçimde ele alınır.