“...[İ]klim için Cennet, toplum için Cehennem.”

Mark Twain bu sözünde cennet ve cehennem kavramlarını ters çevirerek alışılmış dinî imgeleri mizahi bir biçimde ters yüz eder. Geleneksel anlayışta cennet hem iyi bir yer hem iyi insanların bulunduğu yerdir; cehennem ise hem kötü bir yer hem kötülerin bulunduğu yerdir. Twain ise cenneti yalnızca iklimiyle beğenirken, toplumu yani orada yaşayan insanları cehenneme benzetir.

Buradaki asıl nükte, Twain'in insan doğasına duyduğu derin şüphede yatar. Ona göre asıl çekilmez olan şey mekân ya da koşullar değil, insanların kendisidir. Cennet iklim bakımından hoş olabilir ama orada bulunacak kişiler — Twain'in gözünde — katlanılmaz bir topluluk oluşturur. Cehennem ise toplumsal açıdan tercih edilir; çünkü orada daha ilginç, daha renkli, belki de daha dürüst insanlar olacaktır.

Twain'in bu sözü, onun mizah anlayışının tipik bir örneğidir: ciddi bir dinî kavramı alaycı bir toplumsal eleştiriye dönüştürür. Söz aynı zamanda ikiyüzlülüğe de bir göndermedir. Kendini dindar sayan 'cennetlik' insanların aslında ne kadar sıkıcı ya da sahte olabileceği fikri, burada örtük olarak işlenir. Bugün hâlâ sıkça alıntılanmasının nedeni, insan ilişkilerindeki bu evrensel ironiyi kısa ve etkili biçimde yakalamasıdır.

Söz, Twain'in 1901 yılında Acorn Society'ye yaptığı konuşmadan alınmıştır. Bu konuşma, sosyal bir topluluğa hitaben yapılmıştır ve Twain'in mizahi üslubunu yansıtır. Cennet ve cehennemi tersine çeviren bu espri, onun dinî kavramlarla toplumsal gözlemlerini harmanladığı geç dönem konuşmalarının karakteristik bir parçasıdır.