“İlkelerin gerçek bir gücü yoktur; yalnızca insanın karnı tok olduğunda.”

Twain bu sözünde, yüksek ahlaki ilkeler ile insanın temel fizyolojik ihtiyaçları arasındaki gerilimi mizahi bir dille ele alır. Sözün ana fikri, açlık ve yokluk gibi temel ihtiyaçlar karşılanmadığında soyut ilkelerin, ideallerin ve ahlaki duruşların kolayca ikinci plana atılabileceğidir. "Karnı tok olmak" ifadesi burada yalnızca yemek yemeyi değil, genel olarak maddi güvenceyi ve refahı temsil eder.

Twain, insan doğasına dair bu gözlemiyle, ahlak felsefesinin en eski sorularından birine dokunur: İnsan ilkelerine sadık kalabilmek için önce hayatta kalmalı mıdır? Bu, açlığın insanı nelere zorlayabileceğini bilen bir gözlemcinin pratik bilgeliğidir. Söz bugün de yoksulluk, eşitsizlik ve insan onuru tartışmalarında yankı bulur; aç bir insandan yüksek idealler beklemek ile ona önce ekmek vermek arasındaki farkı hatırlatır.

Söz, 1906'da yayımlanan "Extracts From Adam's Diary" (Adem'in Günlüğünden Parçalar) adlı eserinden alınmıştır. Twain bu eserde Cennet'ten kovulma hikâyesini, Adem'in mizahi bakış açısıyla yeniden anlatır. Söz, insan doğasına dair bu yarı ironik anlatının içinde yer alır ve Twain'in özellikle insan zaaflarına dair gözlemlerine uygun düşer.