“İltifatlar beni kibirli yapıyor: ve kibirli olduğumda, saygısız ve zorba oluyorum. Bu bir yazık, çünkü iltifatları seviyorum. Öyle olmadıklarında bile onları seviyorum. Çocuğum, iyi bir iltifatla, yiyecek başka hiçbir şeyim olmadan iki hafta yaşayabilirim.”

Twain bu sözünde, iltifatlarla kurduğu çelişkili ilişkiyi kendine özgü mizahıyla ortaya koyar. Bir yandan iltifatların kendisini kibirli, hatta saygısız ve zorba birine dönüştürdüğünü itiraf eder; diğer yandan iltifatlara olan düşkünlüğünü abartılı bir benzetmeyle anlatır: "İyi bir iltifatla iki hafta yaşayabilirim." Bu, iltifatın onun için neredeyse fiziksel bir besin değeri taşıdığı izlenimi verir.

Sözün ana fikri, insanın onaylanma ve beğenilme ihtiyacının ne kadar güçlü olduğudur. Twain, bu ihtiyacın kendisini nasıl etkilediğini açık yüreklilikle anlatırken, aslında okura da kendi zayıflıklarıyla yüzleşme fırsatı verir. "Öyle olmadıklarında bile onları seviyorum" ifadesi, samimiyetsiz iltifatların bile insan psikolojisi üzerinde nasıl olumlu bir etki yaratabildiğini gösterir. Söz, kibirlenme ve beğenilme arzusu arasındaki gerilimi ironik bir dürüstlükle işler.

Söz, Twain'in 2 Mart 1906 tarihinde Gertrude Natkin'e yazdığı bir mektuptan alınmıştır. Gertrude Natkin, Twain'in yaşlılık döneminde düzenli olarak mektuplaştığı genç bir arkadaşıydı. Mektuplaşmalarında genellikle sıcak, şakacı ve kişisel bir üslup hâkimdir. Bu söz, Twain'in o dönemdeki günlük yazışmalarında sergilediği samimi ve kendisiyle dalga geçebilen tavrına tipik bir örnektir.