“İnsanın doğruyu yanlıştan ayırt edebilmesi, diğer yaratıklara karşı zihinsel üstünlüğünü kanıtlar; ama yanlış yapabilmesi, yanlış yapamayan hiçbir yaratığa kıyasla ahlaki açıdan ondan aşağı olduğunu gösterir.”

Mark Twain bu sözüyle insanın ahlaki konumuna dair çarpıcı bir paradoks ortaya koyuyor. İnsan, doğru ile yanlışı ayırt edebilme yetisiyle diğer canlılardan ayrılır; bu, onun düşünsel kapasitesinin bir göstergesidir. Ancak bu bilgi, beraberinde ahlaki bir sorumluluk ve risk getirir: İnsan, doğruyu bilmesine rağmen bilinçli olarak yanlışı seçebilir.

Diğer hayvanlar ise içgüdüleriyle hareket eder ve ahlaki bir seçim yapma kapasiteleri yoktur. Bu yüzden onların eylemleri ahlaki açıdan yargılanamaz; bir aslanın avını öldürmesi 'yanlış' değildir. Buna karşılık insan, zihinsel üstünlüğünü zalimlik, bencillik ve adaletsizlik için kullanabildiği ölçüde, ahlaki açıdan en aşağı konuma düşer.

Twain'in bu ironik gözlemi, ahlaki bilgi ile ahlaki davranış arasındaki uçuruma işaret eder. İnsanı üstün kılan yeti, aynı zamanda onun en büyük kusurunun da kaynağıdır. Bu düşünce, Twain'in insan doğasına yönelik eleştirel ve karamsar bakışının özlü bir ifadesidir.