“Klasik tanımı — herkesin okumuş olmak istediği, kimsenin okumak istemediği şey.”

Twain burada 'klasik' kavramını mizahi bir dille tanımlıyor. Klişe bir saygınlık anlayışına işaret ediyor: Klasik eserler toplum içinde okunmuş olması gereken, entelektüel bir statü göstergesi olarak görülen kitaplardır; ancak çoğu insan bu kitapları gerçekten okumaktan kaçınır. 'Okumuş olmak istemek' ile 'okumak istemek' arasındaki bu karşıtlık, sözün mizahi gücünü oluşturur.

Bu tanım, yalnızca klasiklerle ilgili değil; aynı zamanda toplumun bilgiye ve kültüre yaklaşımındaki bir samimiyetsizliği de ortaya koyuyor. İnsanlar, gerçek okuma deneyiminden çok, 'okumuş görünmenin' toplumsal prestijine değer veriyor olabilir. Twain, bu ikiyüzlü tutumu kısa ve keskin bir espriyle özetliyor.

Sözün bugün de geçerliliğini korumasının nedeni, yalnızca edebi klasiklere değil; 'izlenmesi gereken filmler', 'mutlaka görülmesi gereken yerler' gibi birçok kültürel deneyime uyarlanabilmesi. İnsanların gerçek deneyim yerine deneyimlenmiş görünme arzusunu ne kadar sık yaşadığını hatırlatıyor.