“New England havasında yabancının hayranlığını — ve pişmanlığını — zorlayan görkemli bir çeşitlilik vardır. Orada hava her zaman bir şeyler yapmaktadır; her zaman işine sıkı sıkıya bağlıdır; her zaman yeni tasarımlar ortaya çıkarır ve nasıl gideceklerini görmek için insanların üzerinde dener. Ama ilkbaharda diğer mevsimlerden daha fazla iş bitirir. İlkbaharda, yirmi dört saat içinde yüz otuz altı farklı hava türü saymışımdır.”

Mark Twain bu sözde New England bölgesinin değişken havasını abartılı bir dille, mizahi bir kişileştirmeyle anlatıyor. Hava durumunu sürekli çalışan, yeni tasarımlar üreten ve bunları insanlar üzerinde deneyen bir işletme gibi sunması, bölgenin öngörülemez ikliminin yarattığı şaşkınlığı ve çaresizliği vurgular. Hayranlık ve pişmanlık kelimelerinin bir arada kullanılması, bu çeşitliliğin aynı anda hem etkileyici hem de yorucu olduğunu ima eder.

Twain, New England havasının belirsizliğini bir doğa olayından çok, adeta kendi aklına göre hareket eden bir karakter gibi çizer. Yirmi dört saat içinde yüz otuz altı farklı hava türü saydığını söylemesi elbette bir abartıdır; bu abartı, dinleyicinin gündelik deneyimine dayanır ve bölgede yaşayanların sürekli değişen koşullara karşı geliştirdikleri ironik sabrı yansıtır.

Sözün gücü, sıradan bir hava durumu gözlemini keskin bir mizaha dönüştürmesindedir. Twain, doğanın insan planlarına aldırmayan keyfîliğini gösterirken, New England'da yaşayanların bu duruma karşı geliştirdiği hüzünlü kabullenişi de hissettirir.

Söz, Twain'in 22 Aralık 1876'da New England Cemiyeti'ne verdiği bir konuşmadan alınmıştır. Bölgeyi öven bir gelenek çerçevesinde yapılan bu konuşmada Twain, New England'ı yüceltmek yerine, onun meşhur değişken havasını mizahi bir şekilde anlatmayı tercih etmiştir. Yerel dinleyicilerin gündelik hayatından beslenen bu konuşma, onun gözlem gücünü ve nükte yeteneğini yansıtır.