“New England havasının en parlak mücevherlerinden biri, onun göz kamaştıran belirsizliğidir.”

Mark Twain bu sözde New England havasının öngörülemezliğini bir kusur değil, adeta bir cevher gibi sunar. "Parıldayan mücevher" benzetmesi, bu belirsizliği olumsuz bir durum olmaktan çıkarıp bölgeye özgü, dikkat çekici bir özellik haline getirir. Ancak bu iltifatın içinde belirgin bir ironi vardır; belirsizliğin göz kamaştırması, aynı zamanda insanı şaşırtan, yoran ve ne yapacağını bilemez hale getiren bir niteliktir.

Twain, hava durumu gibi sıradan bir konuyu ele alırken bile övgü ile eleştiriyi ustaca iç içe geçirmeyi bilir. Dinleyici ilk anda bu tanımlamayı zarif bir iltifat olarak duyabilir, ama cümlenin arka planındaki gönderme, New England'da havanın ne kadar kaprisli olduğudur. Bu bakımdan söz, Twain'in mizah dilinin tipik bir örneğidir: Ciddi bir yapı kurulur, sonra anlam hafifçe tersine çevrilir.

Söz, yalnızca bir bölge tarifinden ibaret değildir; insanın öngöremediği doğa koşulları karşısındaki çaresizliğini ve bu duruma geliştirdiği ince alayı da yansıtır.

Bu cümle, Twain'in 22 Aralık 1876'da New England Cemiyeti'nde yaptığı konuşmadan alınmıştır. Konuşmasında New England'ın meşhur değişken havasını övmekle alay etmek arasında gidip gelen bir dille anlatan Twain, bölge dinleyicilerinin iyi bildiği bu deneyimi mizahla yeniden kurgular.