“O [basın], dini öyle bir alaya aldı ki alay etmeyi popüler hale getirdi. Parti bahaneleriyle resmi suçluları savundu; ta ki üyeleri, hukuka ve kendi kurumlarının onuruna karşı işlenen suçun ne olduğunu belirleyemeyecek kadar—öylesine ahlaken kör—bir Birleşik Devletler Senatosu yaratana dek. Ve sahtekârlığı öyle hafife aldı ki sonuç olarak elimizde, belirli bir ücret karşılığında çalışmayı kabul edip sonra kasten kamu cebinden ek ücret çalan ve böyle küçük bir şey için kimsenin kaygılanmasına şaşıran ve üzülen bir Kongre var.”

Twain bu sert eleştirisinde, Amerikan basınının kamu ahlakı üzerindeki yozlaştırıcı etkisini üç örnek üzerinden anlatır. Ona göre basın, dini alaya alarak inançsızlığı yaygınlaştırmış; siyasi parti çıkarları uğruna yolsuzluk yapan yetkilileri savunarak Senato'yu ahlaki körlüğe sürüklemiş; ve sahtekârlığı sıradanlaştırarak Kongre üyelerinin kamu kaynaklarını yağmalamasını normalleştirmiştir.

Sözün imgeleminde, gazetelerin yalnızca olayları aktaran nötr araçlar olmadığı, toplumun değer yargılarını şekillendiren aktif aktörler olduğu düşüncesi yatar. Twain, basının sorumsuzca alaycılığı ve partizan savunuculuğu sayesinde, yasama organlarının ahlaki pusulasının nasıl bozulduğunu gösterir. Kongre üyelerinin küçük bir hırsızlığı önemsememesi ve buna tepki gösterilmesine şaşırması, yozlaşmanın ne denli içselleştirildiğinin çarpıcı bir örneğidir.

Bu düşünce, günümüzde medya etiği, partizan habercilik ve demokratik kurumların yozlaşması tartışmalarıyla doğrudan ilişkilidir. Twain, özgür basının neden güçlü bir ahlaki sorumluluğa sahip olması gerektiğini, olumsuz örnekler üzerinden savunur.

Bu söz, Mark Twain'in 1873'te Hartford'daki Monday Evening Club'da yaptığı "License of the Press" (Basının Sınırsızlığı) başlıklı konuşmasından alınmıştır. Konuşmada Twain, Amerikan basınının ahlaki ve siyasi hayat üzerindeki zararlı etkilerini ayrıntılı biçimde eleştirmiştir.