“Şu inatçı gerçeğin etrafından dolaşmak mümkün değildi: tatlı çalmak yalnızca "aşırma" iken, domuz pastırması, jambon ve bu türden değerli şeyleri almak dümdüz hırsızlıktı — ve Mukaddes Kitap'ta buna karşı bir emir vardı. Böylece içlerinden, bu işte kaldıkları sürece korsanlıklarının bir daha hırsızlık suçuyla lekelenmemesine karar verdiler.”

Twain bu sözlerde çocukların ahlak anlayışını, gülünç bir vicdan muhasebesi üzerinden anlatır. Tom ve arkadaşları korsancılık oynayıp başkalarından yiyecek alırken, kendi koydukları kurallar çerçevesinde hangi eylemlerin masum bir oyun, hangilerinin gerçek bir suç olduğunu ayırmaya çalışırlar. Tatlı "aşırmak" onlara göre kabul edilebilir; ama jambon ve pastırma gibi değerli şeyleri almak gerçek hırsızlıktır. Bu ayrım, çocukların yetişkin dünyasının ahlaki yasalarını ne kadar seçici ve kendi çıkarlarına uygun biçimde yorumladığını gösterir.

Bu sahnedeki ironi, sözde korsanlık gibi ciddi bir suç oyununu benimseyen çocukların, asıl mesele sıradan hırsızlık olduğunda İncil'deki emirlere sığınmalarıdır. Twain burada yalnızca çocuk aklıyla eğlenmez; aynı zamanda insanın ahlaki normları nasıl esnettiğine, günah ve suç kavramlarını kendi rahatına göre nasıl yeniden tanımladığına dair evrensel bir zayıflığa işaret eder. Kurallar, işimize geldiği ölçüde bağlayıcı olma eğilimindedir.

Bugün de bu tür seçici ahlak anlayışı, küçük toplumsal ikiyüzlülüklerden büyük etik tartışmalara kadar pek çok alanda karşımıza çıkar. İnsanların kendi davranışlarını gerekçelendirme biçimi, çoğu zaman Twain'in alaycı gözlemiyle örtüşür: değerli görünen şeyler için katı ahlaki ölçüler geçerliyken, küçük ve önemsiz sayılan ihlaller kolayca mazur görülür.

Söz, Tom Sawyer'ın Maceraları'nın on üçüncü bölümünde, Tom, Huckleberry Finn ve Joe Harper'ın korsan olmaya karar verip Jackson Adası'na kaçtıkları bölümde geçer. Çocuklar aç kalınca köyden yiyecek almayı tartışır ve korsanlık ile hırsızlık arasındaki ahlaki sınırı kendilerince belirlemeye çalışırlar. Twain, bu vicdan tartışmasıyla çocukların saf ama çıkarcı mantığını ve toplumsal ahlak kurallarını özümseme biçimlerini mizahi bir dille sergiler.