“Şüpheye düştüğünde doğruyu söyle.”

Bu söz, pratik bir ahlak öğüdü gibi görünse de ardında keskin bir ironi barındırır. Mark Twain'in mizahi anlayışına göre doğruyu söylemek, yalnızca ahlaklı olduğu için değil, aynı zamanda en akılcı seçenek olduğu için önerilir. Çünkü yalan, hatırlanması ve sürdürülmesi gereken bir yüktür; doğru ise basittir ve insanı tutarsızlığa düşmekten korur.

Twain'in bu ifadesi, kendi hayatındaki deneyimlerle de yakından ilişkilidir. Gazetecilikten romancılığa uzanan kariyerinde doğruluk, hem bir yaşama ilkesi hem de mizahın temel aracı olmuştur; toplumsal eleştiriyi doğrudan ama nükteli bir dille yapmıştır. Bu söz, ikilemde kalan insanın zihinsel enerjisini boşa harcamaması için net bir yol gösterir.

Günümüzde de bu öğüt geçerliliğini korur: Kararsızlık anlarında doğruluk, en az düşünme maliyetiyle uzun vadeli güven sağlar. Söz aynı zamanda mizahın sınırında dolaşır; çünkü birçok insan ancak şüpheye düştüğünde doğruyu düşünmeye başlar, oysa söylemek aslında her zaman mümkündür.

Söz, Mark Twain'in 1897 tarihli Ekvator'un Peşinde (Following the Equator) adlı gezi anlatısının 2. bölümünde, 'Pudd'nhead Wilson'ın Yeni Takvimi' başlığı altında geçer. Twain, bu takvim biçimindeki bölümde aforizma tarzı kısa notlar aracılığıyla toplumsal gözlemlerini, ahlak anlayışını ve mizahını bir arada sunar.