“Yetenekli bir kişi İngilizceyi (yazım ve telaffuz hariç) otuz saatte, Fransızcayı otuz günde, Almancayı ise otuz yılda öğrenmelidir.”

Mark Twain bu sözde dil öğrenmenin zorluğunu mizahi bir ölçekle anlatıyor. İngilizcenin gramer yapısının görece basit olduğunu, Fransızcanın biraz daha zaman aldığını, Almancanın ise neredeyse bir ömür gerektirdiğini abartılı bir karşılaştırmayla ortaya koyuyor. Yazım ve telaffuzu ayrı tutması da İngilizcenin asıl zorluğunun gramer değil, sözcüklerin yazılışı ve söylenişi arasındaki tutarsızlık olduğuna işaret ediyor.

Sözün esprisi, "otuz saat" ile "otuz yıl" arasındaki uçurumda yatıyor. Twain, Almanca öğrenmeye çalışan bir yabancı olarak çektiği sıkıntıları abartılı bir dille aktarırken, aslında Almancanın karmaşık çekim sistemine, birleşik sözcüklerine ve cümle yapısına gönderme yapıyor. Bu, onun Avrupa seyahatlerinde edindiği kişisel deneyimlerin bir yansımasıdır.

Bugün bu söz, dil öğrenen herkesin aşina olduğu bir duyguyu dile getiriyor: Bazı dillerin kapısı hızla açılırken bazıları sabır ve yıllar ister. Twain'in mizahı, öğrenme sürecinin zorluğunu kabul ederken okura gülümseme de sunuyor.

Bu söz, Mark Twain'in 1880'de yayımlanan gezi kitabı "A Tramp Abroad"da yer alır. Kitap, yazarın 1878 yılında Avrupa'ya yaptığı seyahatteki gözlemlerini içerir. Almanca öğrenme çabaları, kitabın "The Awful German Language" (Korkunç Alman Dili) başlıklı ünlü ek bölümünün ana malzemesidir. Twain bu bölümde Almancanın gramer yapısını, sözcük uzunluklarını ve cümle kuruluşunu mizahi bir dille eleştirir; bu söz de o eleştirinin bir parçasıdır.