“Ama bu arada kaçar, geri getirilemez zaman kaçar.”

Bu dize, insanın en temel varoluşsal deneyimlerinden birini, zamanın sürekli ve geri döndürülemez akışını ifade eder. Vergilius, "fugit" (kaçar) fiilini iki kez kullanarak zamanın kaçışının yalnızca dışsal bir gerçek değil, aynı zamanda insanın içinde hissettiği bir baskı olduğunu vurgular. Zaman, durdurulamaz ve bir kez geçtikten sonra hiçbir çabayla geri çağrılamaz. "Irreparabile" sözcüğü bu noktada kilit önemdedir: Kaybedilen zaman onarılamaz, telafi edilemez. Bu, hem bireysel hayatın sonluluğunu hem de insanın sınırlılığını hatırlatan bir uyarıdır. Şair, tarımsal işlerin ve kırsal yaşamın sakin ritmi içinde bile bu kaçışın hissedildiğini ima eder. Günümüzde de "tempus fugit / zaman uçar" deyişi, tam da bu dizeden türemiş ve insanın zaman karşısındaki çaresizliğinin kısa bir özeti hâline gelmiştir. Bu söz, okura anı yaşamanın ve vakti iyi kullanmanın gerekliliğini düşündürür; çünkü zaman kimseyi beklemez ve bir kez geçti mi bir daha asla geri gelmez. Aynı zamanda, kırsal emeğin mevsimlere göre düzenlendiği bir dünyada, zamanın döngüselliği ile insan ömrünün doğrusal kaçışı arasındaki tezat da bu dizede ustalıkla hissedilir.

Bu dize, Georgics'in III. kitabının 284. dizesinden alınmıştır. Vergilius burada, şairlik uğraşının ve yazma isteğinin sürüklediği düşüncelere ara verirken, zamanın hızla akıp gittiğini hatırlatarak asıl konusuna, yani kırsal işlerin anlatımına dönme gereğini dile getirir. Dolayısıyla bu söz, eserin didaktik yapısı içinde şairin kendi yazma sürecine dair bir ara düşünceden doğmuştur. Zamanın kaçışı imgesi burada hem kişisel bir farkındalık hem de eserin genel teması olan doğanın akışıyla uyumlu bir düşüncedir. Bu dize, daha sonra "tempus fugit" kısaltmasıyla özdeyiş hâline gelmiştir.