“Ey çiftçiler, yağmurlu gündönümleri ve açık kışlar dileyin.”

Virgil, çiftçilere yönelik bu öğüdünde tarımın hava koşullarına bağımlılığını veciz bir şekilde ortaya koyar. Gündönümü çevresindeki yağış, toprağın suya doymasını ve ürünün gelişmesini sağlarken; açık, ılıman bir kış ise ekilen tohumun korunmasına yardımcı olur. Bu ikisi bir araya geldiğinde bereketli bir hasat umudu doğar.

Söz, insanın doğa karşısındaki konumunu da imler: Çiftçi ne kadar çalışırsa çalışsın, sonucu belirleyen büyük ölçüde gökyüzünün vereceğidir. Bu yüzden dilek ve dua, tarım kültürünün ayrılmaz bir parçasıdır. Virgil'in burada teknik bir tarım öğüdünü neredeyse dua üslubuna yaklaştırması, eserin didaktik yönüyle dinsel ve geleneksel boyutu arasındaki bağı gösterir.

Bugün okura, insanın kontrol edemediği doğa olaylarına karşı bilgelikle davranma gereğini hatırlatır. Tarım toplumlarında olduğu gibi günümüzde de planlama kadar mevsim koşullarının rolünü kabul etmek ve doğayla uyum içinde çalışmak anlamlıdır.

Georgics (MÖ 29) · I. Kitap, 100–101. satırlar