“Ölüme yer olmaması.”

Bu ifade, Virgil'in arıların yaşamını anlattığı bir bölümden gelir. Şair, arı toplumunun düzenini ve sürekliliğini anlatırken, onların ölüm karşısındaki durumunu bu kısa cümleyle özetler. Burada söz konusu olan, bireysel ölümün yokluğu değil, kovanın ve arı soyunun sürekliliği içinde ölümün kalıcı bir yer tutmamasıdır. Arılar, topluluk olarak varlıklarını kesintisiz biçimde sürdürür; bir kuşak ölse de kovan yaşamaya devam eder. Dolayısıyla ölüm, topluluğun bütünlüğü içinde adeta bir durak değil, geçici bir andır. Virgil, burada bireysel yok oluşun ötesinde kolektif yaşamın sürekliliğine işaret eder. Söz, ölümü yok sayan bir iddiadan çok, yaşamın bir bütün olarak kesintisiz akışını vurgulayan şairane bir gözlemdir. Bu bakış, Virgil'in doğayı uyumlu ve düzenli bir bütün olarak görme eğilimiyle de uyumludur.

Georgics (MÖ 29) · IV. Kitap, 226. dize. Virgil, arıcılık üzerine yazdığı bu bölümde arıların toplumsal düzenini, çalışma disiplinini ve kovan yaşamının sürekliliğini anlatır.