“Uykunun ikiz kapısı vardır; bunlardan birinin boynuzdan olduğu söylenir, gerçek gölgelere oradan kolay bir çıkış verilir, diğeri parlak fildişinden yapılmıştır, ama ölüler yalan düşleri gökyüzüne oradan gönderirler.”

Bu söz, rüyaların ve ölüm sonrası görünümlerin doğası üzerine kurulmuş simgesel bir pasajdır. Virgil burada uykunun iki kapısı olduğunu söyler: boynuz kapısı ve fildişi kapısı. Boynuzdan yapılan kapı gerçek gölgelere, yani hakikat taşıyan rüyalara açılır; fildişinden yapılan kapı ise yanıltıcı ve sahte düşlerin çıkış yeridir. Bu ayrım, antik dünyada rüyaların güvenilirliği üzerine kurulmuş bir düşünce geleneğine dayanır. Virgil bu sahneyi Aeneas'ın yeraltı dünyasından ayrılışında kullanır: Aeneas, fildişi kapıdan çıkar ve bu ayrıntı, anlatının yorumlanışını karmaşıklaştırır. Eğer gerçek gölgeler boynuz kapısından çıkıyorsa, fildişi kapıdan çıkan Aeneas'ın yolculuğu bir yanılsama mıydı? Bu belirsizlik, destanın hakikat ve kurgu arasındaki sınırı bilinçli olarak bulanıklaştırdığını gösterir. Söz, rüyalar aracılığıyla görünen dünya ile ölülerin dünyası arasındaki geçişliliği işler. Bugün okura, gördüklerimizin ve anlatılanların hangi kapıdan çıktığını sorgulamanın önemini hatırlatır; her rüya ya da her anlatı, hakikatin ya da yanılsamanın taşıyıcısı olabilir.

Aeneis'in 6. kitabının sonunda Aeneas, yeraltı dünyasından ayrılırken bu kapılar anlatılır. Aeneas fildişi kapıdan çıkar. Kapıların malzemesiyle ilgili ayrım, antik Yunan ve Roma edebiyatında rüyaların doğruluğunu belirleyen simgesel bir kavramdır.