“Kusur beslenir ve gizlenerek yaşar.”

Bu kısa dize, ahlaki bir zaafın insanın iç dünyasında nasıl büyüdüğüne dair yoğun bir gözlemdir. Vergilius'a göre bir kusur, üzerine gidilmediği ya da açığa çıkarılmadığı sürece varlığını sürdürür ve giderek güçlenir. Gizlilik, hataya adeta bir tür yaşam alanı sağlar. Kişi, hatasını sakladıkça onu beslemiş olur; yüzleşmediği her an, kusurun iç dünyasında daha derin kökler salmasına izin verir. Bu fikir, yalnızca bireysel ahlakla sınırlı değildir. İnsan ilişkilerinde, topluluk yaşamında ve yönetimde de örtbas edilen her yanlışın zamanla daha büyük bir soruna dönüşeceğini ima eder. Dizenin asıl bağlamında ise bu ifade, koyunlarda görülen uyuz hastalığının belirtileri gizlenirse yayılarak sürüye zarar vereceği anlamında kullanılmıştır. Ancak söz, bu somut hastalık uyarısından taşarak genel bir insanlık durumunu ifade eden özdeyişe dönüşmüştür: Hatalar ve kusurlar, karanlıkta kaldıkça büyür; onları iyileştirmenin ilk adımı, görmek ve kabul etmektir. Bu yönüyle söz, dürüstlük ile kendini tanıma arasındaki ilişkiye dair güçlü bir uyarıdır. Vergilius'un didaktik şiirinin öğretici amacı, bu dizelerde hastalıktan ahlaka uzanan simgesel bir derinlik kazanır.

Söz, Georgics'in III. kitabının 454. dizesinden alınmıştır. Bu bölümde Vergilius, koyun ve sığır sürülerini etkileyen hastalıklar, özellikle uyuz hastalığı üzerine pratik bilgiler verir. Hastalığın ilk belirtisi olan yaranın gizlenmesi hâlinde hastalığın büyüyerek yayılacağını anlatırken bu ifadeyi kullanır. Bu yüzden dize, öncelikle hayvan sağlığına dair somut bir gözlemi dile getirir; ancak ifade, bağlamından bağımsız olarak ahlaki bir önerme gibi de okunmuştur.