“Böyle şeyleri anlatırken kim gözyaşlarını tutabilir?”

Bu söz, felaketin büyüklüğü karşısında duyguların kaçınılmazlığını dile getirir. Aeneas Troya'nın yıkımını anlatmaya hazırlanırken, bu olayları dinleyecek ya da anlatacak herkesin gözyaşlarına boğulmadan edemeyeceğini söyler. Soru biçimi, acının insan iradesini aşan bir doğası olduğunu vurgular; insan duygularını kontrol etmek isteyebilir ama bu kadar büyük bir yıkım karşısında çaresiz kalır.

Sözün gücü, yalnızca Aeneas'ın kişisel hüznünü değil, ortak insanlık durumunu ifade etmesinden gelir. Savaşın, yıkımın ve kaybın anlatımı, dinleyende ve anlatanda benzer bir etki yaratır. Acı, öyküyü aşan ve doğrudan yüreğe dokunan bir şeydir.

Virgil burada retorik bir soruyla okuru da sahneye çeker: Okur da Troya'nın düşüşünü dinlerken duygulanır, tıpkı Dido gibi. Böylece anlatının başında, savaşın insani maliyetine dair güçlü bir duygusal zemin kurulur.

Aeneis'in II. kitabında Aeneas, Troya'nın düşüşünü anlatmaya başlamadan hemen önce bu sözleri söyler. Anlatı hem Kraliçe Dido'ya hem de şölen konuklarına yöneliktir.