“Avuç dolusu zambaklar verin.”

Bu söz, Virgil'in Aeneis destanında yeraltı dünyasında ölen genç bir kahraman için söylenen bir ağıt içinde geçer. Zambak, antik dünyada ölüm, yas ve saflıkla ilişkilendirilen çiçeklerdendir; cenaze törenlerinde sunulan çiçekler arasında yer alır. "Avuç dolusu" ifadesi, kaybın büyüklüğü karşısında cömert ve taşkın bir yas tutmayı önerir. Burada çiçek sunma eylemi, ölüyü onurlandırmanın ve ona duyulan sevginin ritüel bir ifadesidir. Yeraltı dünyası sahnesinin genel melankolik atmosferi içinde bu kısa buyruk, kişisel bir acının dışavurumu olarak öne çıkar. Söz, ölüm karşısında insanın elinden gelenin ancak anma ve saygı sunmak olduğunu ima eder. Çiçeklerin geçiciliği, insan hayatının kırılganlığıyla paralellik kurar: Zambak bir süre sonra solar, ama anma eylemi duygusal bağın sürdürülmesini sağlar. Bugün okura, yasın evrensel dili ve kayıp karşısında ritüellerin teselli edici gücü hakkında düşündürür. En büyük kederlerde bile, güzelliği ve hatırlamayı temsil eden bir sunu bulunabilir.

Aeneis'in 6. kitabında, yeraltı dünyasında gelecekteki Roma'nın kahramanlarının tanıtıldığı sahnede, erken ölecek genç Marcellus'un kaderi anılırken bu söz söylenir.