“Kim bir aşığı aldatabilir?”

Bu soru, sevginin insanı nasıl keskin bir sezgiye kavuşturduğunu ima eder. Âşık kişi, sevdiğinin davranışlarındaki en küçük değişikliği, sesindeki tereddüdü ya da gözlerindeki ifadeyi fark eder. Dolayısıyla bir âşığı aldatmak sanıldığından çok daha zordur; çünkü sevgi, dikkati olağanüstü biçimde keskinleştirir. Bu ifade, aşkın yalnızca bir duygu yoğunluğu değil, aynı zamanda sevilen kişiyi okuma ve anlama yeteneği olduğunu belirtir.

Virgil'in bu kısa cümlesi, aşk ile bilgi arasındaki ilişkiye de işaret eder. Âşık, sevdiğiyle ilgili ayrıntılara karşı sürekli tetiktedir; bu yüzden ondan bir şey saklamak neredeyse imkânsızdır. Aynı zamanda cümle, aldatmanın aşk ilişkisinde ne kadar derin bir ihanet olduğunu da hatırlatır. Çünkü sevgi, güvene dayanır; aldatma ise bu güveni kökünden sarsar ve âşığın sezgisiyle birlikte düşünüldüğünde kaçınılmaz olarak ortaya çıkar.

Bu söz, Aeneis'in dördüncü kitabından alınmıştır. Dido, Aeneas'ın kendisinden gizlice ayrılmaya hazırlandığını sezer ve bu dizede, sevdiği birinin neredeyse hiçbir şeyi ondan saklayamayacağını ifade eder. Bu bağlamda söz, Dido'nun Aeneas'ı ne kadar derinden sevdiğini ve onun davranışlarını ne denli dikkatle izlediğini göstermektedir. Aynı zamanda Dido'nun, Aeneas'ın niyetini sezmesine rağmen bu gidişi engelleyememesinin trajik yönünü de öne çıkarır.