“Zalim Aşk, ölümlü yürekleri nelere zorlamazsın!”

Bu sözde aşk, insan iradesini alt eden, neredeyse kişileştirilmiş bir güç olarak karşımıza çıkar. 'Improbe' sıfatı 'zalim', 'utanmaz' ya da 'acımasız' anlamlarını taşır; aşk burada yalnızca tatlı bir duygu değil, insanı mantıksız davranışlara, umutsuzluğa ve yıkıma sürükleyebilen bir kuvvettir. Vergilius, Dido'nun yaşadığı tutkunun büyüklüğünü ve bunun yıkıcı sonuçlarını bu ünlemle özetler.

İfade, aşkın ahlaki ve psikolojik sınırları zorlama gücüne dikkat çeker. Sevgi, insanı yüceltebileceği gibi, kişiyi kendi değerlerinden ve akıl yürütmesinden koparabilir. Bu nedenle söz, yalnızca Dido'nun kişisel trajedisini değil, aşk deneyiminin evrensel ve bazen tehlikeli doğasını yansıtır.

Aeneis'in IV. kitabında Dido, Aeneas'ın gidişini öğrendikten sonra umutsuzluğa kapılır ve kendi canına kıymaya karar verir. Vergilius, Dido'nun ruh halini anlatırken bu soruyu sorar; aynı ifade daha önce Apollonios Rhodios'un Argonautika'sında da geçer.