“Ey kraliçe, hak ettiğin şeyi asla inkâr etmeyeceğim; kendimi hatırladığım, ruh bu bedeni yönettiği sürece Elissa'yı anmak beni usandırmayacak.”

Aeneas, Dido'ya hitaben söylediği bu sözlerde ona olan minnettarlığını ve anısını her zaman yaşatacağını dile getirir. 'Kendimi hatırladığım sürece' ifadesi, öz-bilinç ve bellek arasında bir bağ kurar: Kişi var oldukça, geçmişine ve o geçmişteki insanlara karşı sorumluluğunu taşır. Bu, Roma düşüncesindeki sadakat (pietas) kavramıyla yakından ilişkilidir; Aeneas, kişisel duyguları ne olursa olsun, kendisine iyilik eden birini unutmamanın ahlaki bir yükümlülük olduğunu ima eder.

Sözün trajik yanı, Aeneas'ın bu saygıyı dile getirirken Dido'yu bırakacağını da bilmesidir. Sevgi ve görev çatışmasının ortasında bellek, geçmişin yükünü taşıyan bir güç olarak öne çıkar. Bugün okuyucuya, ayrılık anlarında bile şükran ve hatırlamanın insan ilişkilerinde kalıcı bir iz bıraktığını hatırlatır.

Vergilius'un Aeneis destanının IV. kitabında Aeneas, kaderi gereği İtalya'ya gitmek zorunda olduğunu Dido'ya açıklarken bu sözleri söyler. Dido, Aeneas'ı Kartaca'da konuk etmiş ve ona derin bir aşkla bağlanmıştır; Aeneas'ın gidişi ise Dido'nun çöküşünü hızlandıracaktır.