“Korku ayaklara kanat taktı.”

Bu kısa ve yoğun imge, korkunun bir insanı nasıl olağanüstü bir hızla harekete geçirebileceğini anlatır. Virgil, korkuyu âdeta bir tanrı ya da doğaüstü bir güç gibi kişileştirir: Korku gelir, insanın ayaklarına kanat takar ve onu normalde ulaşamayacağı bir süratle kaçırır. Dizede betimlenen olay, Aeneas'ın oğlu Ascanius'u korumak zorunda kalan bir düşmanın ya da tehlike karşısında kaçan birinin panik halidir.

İmge aynı zamanda antik epik şiirin sık kullandığı bir tekniğin örneğidir: soyut bir duyguyu somut, neredeyse fiziksel bir eyleme dönüştürmek. Korku burada yalnızca hissedilen bir şey değil, insan bedenini ele geçiren ve onu uçuran bir güçtür. Bu, okurun zihninde güçlü bir görsel sahne oluşturur.

Modern okur için bu söz, korkunun hem yıkıcı hem de hayatta kalma içgüdüsünü harekete geçiren çift yönlü doğasını özetler. Korku insanı felç de edebilir, ama bazı durumlarda olağanüstü bir hız ve refleks de kazandırabilir. Virgil'in bu küçük cümlesi, insan bedeninin ve zihninin tehlike karşısında nasıl kenetlendiğini etkili biçimde anlatır.

Aeneis'in 8. kitabında, kahramanın hızlı kaçışını ya da panik halini betimleyen bir sahnede geçmektedir. Dizeler Türkçede sıklıkla 'korku ayaklara kanat taktı' biçiminde atasözüleşmiş bir ifade olarak da kullanılır.