“Uçsuz bucaksız girdapta seyrek görünen yüzücüler.”

Bu dizeler, devasa bir deniz felaketinin ardından su yüzeyinde çırpınan birkaç insanın görüntüsünü çizer. 'Seyrek' kelimesi, kalabalıktan geriye kalanların azlığını, 'uçsuz bucaksız girdap' ise felaketin büyüklüğünü vurgular. Virgil burada bir sahneyi tek hamlede resmeder: geniş, düşman bir doğa ile onun içinde kaybolan küçük insan figürleri.

Söz, bireyin doğa ve kader karşısındaki kırılganlığını son derece görsel bir dille anlatır. Koca bir filo, bir anda enkaza dönüşmüş; geriye yalnızca dalgaların arasında kaybolan birkaç insan kalmıştır. Virgil'in anlatımındaki bu ekonomik ama çarpıcı tasvir, destanın genel trajik tonunu belirler.

Bugün bu ifade, bir sistemin, topluluğun ya da kurumun çöküşünden geriye kalan birkaç kişiyi ya da unsuru anlatmak için kullanılan bir metafora dönüşmüştür. Kriz anlarında ayakta kalanların yalnızlığını ve savunmasızlığını güçlü biçimde ima eder.

Aeneis'in birinci kitabında, Juno'nun Eolüs'ten aldığı rüzgârlarla denize saldığı fırtına, Aeneas'ın filosunu darmadağın eder. 118. dizede Virgil, gemileri batan Troyalı askerlerin dalgalar arasında tek tük görünen bedenlerini tasvir etmektedir. Bu, destandaki ilk büyük felaket sahnelerinden biridir.